Ląd nad Wartą należy do najciekawszych miejscowości w Wielkopolsce. Pradolina Warty, a także pozostałości grodu wczesnośredniowiecznego i klasztor pocysterski od dawna przyciągają rzesze turystów. Czy wiesz, że 樂 Choć dziś Ląd nad Wartą zawdzięcza swą sławę najwspanialszemu zespołowi pocysterskiemu w Wielkopolsce, to jednak dzieje tego miejsca Ks. Krzysztof Rudziński, rzecznik prasowy salezjanów, zapytany przez nas o przyczyny odwołania ks. Chmielewskiego (założyciela Wojowników Maryi) z funkcji moderatora, powiedział: – Ks. Chmielewski został poproszony o zajęcie się adaptacją budynku po wyższym seminarium duchownym w Lądzie nad Wartą na ośrodek rekolekcyjny. Nie pierwszy raz w historii jest tak, że gdy dookoła mnóstwo ciemnych chmur nad Europą, polskie elity zajmują się same sobą. Postępują irracjonalnie, a wręcz głupio. Niegodnie i wbrew interesowi Polski. - Śmieszny naród! - pisał do swoich przełożonych sekretarz francuskiego MSZ, tuż po przybyciu do jego kraju gen. Władysława . Ląd. Kościół pocysterski. Klasztor w niewielkiej wsi nad Wartą, położonej 25 kilometrów na zachód od Konina, obecnie siedziba seminarium duchownego księży salezjanów, był dawniej ważnym w Wielkopolsce opactwem cysterskim. Zakonnicy zostali sprowadzeni tutaj przez księcia Mieszka Starego w drugiej połowie XII wieku. Zapewne w połowie następnego stulecia posiadali już murowany klasztor i kościół, po których nie został żaden ślad. W XIV wieku rozbudowano całe założenie. W dzisiejszym obiekcie pozostałością gotyckiej architektury są krużganki klasztoru, przekształconego na barokowy w XVIII wieku, oraz kapitularz i kaplica św. Jakuba, z zachowanym pięknym zespołem średniowiecznych fresków. Obecny kościół barokowy powstał w wyniku dwóch faz budowy, na miejscu rozebranego w połowie XVII wieku kościoła gotyckiego. Prezbiterium z transeptem i dwiema wieżami od wschodu wzniósł w latach 1680 – 1690 Jan Catenazzi, architekt znany z licznych dzieł w Wielkopolsce. Natomiast korpus nawowy nakryty potężną, ośmioboczną kopułą wybudował Włoch Pompeo Ferrari, zaliczający się do najwybitniejszych architektów XVIII wieku w Polsce. W Lądzie pracował w latach 1728 – 1736. Freski na kopule wykoanł inny wybitny twórca, śląski malarz Jerzy Wilhelm Neunhertz. Przedstawiają one świętych doktorów Kościoła i jego apoteozę. Świątynia otrzymała także bogate wyposażenie barokowe. Polichromie na kopule obrazują potrydencką wizję Kościoła. Przedstawiono go jako Dom Mądrości wzniesiony na siedmiu kolumnach – ojcach i doktorach Kościoła. Fragment książki „Najpiękniejsze miejsca w Polsce”. Wydawnictwo: tekstu: Adam Soćko, Tomasz Ratajczak, Piotr Korduba. Ląd, kościół Marii Panny i św. Mikołaja, dawny cystersów Lokalizacja: Ląd, powiat Słupca ( Budowa: 1681 - 1690, 1728 - 1730 Architekt: Józef Szymon Bellotti, Pompeo Ferrari Styl: barok, późny barok HISTORIA. Klasztor w Lądzie został ufundowany dla zakonu cystersów w 4. ćw. XII w. przez księcia Mieszka III Starego, jako filia opactwa w Łęknie. Pierwszy późnoromański kościół zakonnicy wznieśli na przełomie XII i XIII w. Został on rozebrany w latach 1651-52 w związku z planami budowy nowej zachowanej do dziś świątyni. Kościół ten powstawał w dwóch etapach. W pierwszym etapie w latach 1681-90 wzniesiono prezbiterium ujęte dwiema wieżami oraz transept. Plany tego etapu wykonał architekt Józef Szymon Bellotti. Kościół ukończył w latach 1728-30 włoski architekt Pompeo Ferrari, który wzniósł nawę główną nakrytą potężną kopuła. W 1819 r. klasztor cystersów został zlikwidowany przez władze Królestwa Polskiego, jednak ostatni mnisi pozostali tutaj do 1848 r. W 1850 r. kościół i zabudowania klasztorne przejął zakon kapucynów. W 1864 r. za czynny udział kapucynów w powstaniu styczniowym władze carskie likwidują klasztor a cześć zakonników zostaje zesłana na Syberię. W 1888 r. diecezja włocławska nabyła budynki klasztorne na licytacji a w 1890 r. biskup Aleksander Bereśniewicz erygował parafię w Lądzie. W 1921 r. kościół i klasztor przejęli salezjanie, którzy urządzili tutaj Niższe Seminarium Duchowne. W latach 1939-41 okupacyjne władze niemieckie urządziły w klasztorze obóz przejściowy dla aresztowanych duchownych, którzy stąd trafiają do obozu koncentracyjnego w Dachau. W 1945 r. powracają księża salezjanie, którzy aby zapobiec przejęciu klasztoru przez władze komunistyczne, tworzą tutaj Wyższe Seminarium Duchowne. ARCHITEKTURA. Wzniesiony w dwóch etapach kościół łączy w sobie cechy baroku i późnego baroku. Złożony jest z barokowego prezbiterium ujętego dwiema wieżami i transeptu oraz z późnobarokowej ośmiobocznej nawy nakrytej kopułą. Na zewnątrz ściany prezbiterium i ramion transeptu opięte są pilastrami i zwieńczone półeliptycznymi szczytami ze spływami wolutowymi. Prezbiterium i ramiona transeptu nakrywają dachy dwuspadowe. Wieże ujmujące prezbiterium zbudowane są na planie kwadratu, podzielone na dwie kondygnacje i nakryte baniastymi hełmami ze zdwojonymi latarniami. Ściany nawy opięte są wiązkami pilastrów i zwieńczone są eliptycznymi szczytami, które ujmują przerwane odcinki belkowania. Wklęsłe pola między pilastrami przebite są dużymi oknami. Ściany nawy dźwigają potężną kopułę o średnicy 38 metrów, oświetloną czterema dużymi oknami. Nad kopułą wznosi się duża latarnia, nakryta kopułką i oświetlona dużymi półkolistymi oknami. Wewnątrz prezbiterium i ramiona transeptu nakrywają sklepienia kolebkowe na gurtach, spływających na przyścienne pilastry. Nad skrzyżowaniem naw usytuowana jest ślepa kopuła na pendentywach. Nawę nakrywa kopuła podzielona potężnymi gurtami, spływającymi na filary przyścienne. POLICHROMIA. Kopułę nawy zdobi polichromia wykonana w latach 1731-32 przez śląskiego malarza Georga Wilhelma Neunhertza. W poszczególnych polach przedstawieni zostali Ojcowie i Doktorzy Kościoła: Hieronim, Grzegorz Wielki, Banawentura, Bernard z Clairvaux, Tomasz z Akwinu, Augustyn i Ambroży. Centralny fresk ukazuje pochód Bożej Mądrości, która prowadzi wiernych do zbawienia przez triumfalną bramę Kościoła. Freski w ślepej kopule transeptu przedstawiają świętych adorujących Trójcę Świętą. Malowidła te wykonał w 1711 r. franciszkański malarz z Poznania Adam Swach. On także jest autorem scen z życia św. Bernarda w południowym ramieniu transeptu. Freski w północnym ramieniu transeptu wykonał cysterski malarz z Przemętu Łukasz Raedtke. Została na nich ukazana Matka Boża jako opiekunka cystersów oraz św. Urszula jako patronka dobrej śmierci. WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. W prezbiterium ustawiony jest późnobarokowy ołtarz główny z 1721 r., wykonany przez śląskich snycerzy z Głogowa: Ernesta Brogera i Jana Ertzgebera. W ołtarzu umieszczony jest obraz Matki Bożej Wspomożenia z 2. połowy XX w. W prezbiterium znajdują się jeszcze barokowe stalle, wykonane w 1680 r. przez Bartłomieja Adriana cystersa z Lądu. W północnym ramieniu transeptu ustawiony jest późnobarokowy ołtarz św. Urszuli z 1721 r. Obok znajduje się późnobarokowy stiukowy pomnik nagrobny opata Antoniego Mikołaja Łukomskiego (zm. 1750). W południowym ramieniu transeptu ustawiony jest ołtarz św. Krzyża z 2. ćwierci XVIII w., który zaprojektował Pompeo Ferrari. Architekt ten wykonał także projekty dwóch innych ołtarzy znajdujących się w nawie i poświęconych śś. Bernardowi z Clairvaux i św. Janowi Bosko. Przy arkadzie oddzielającej nawę od transeptu umieszczona jest późnobarokowa ambona z 1735 r. Posiada ona bogatą dekorację snycerską i rzeźbiarską, postacie Ewangelistów, Ojców Kościoła i św. Bernarda z Clairvaux. W narożnikach nawy głównej ustawione są cztery późnobarokowe konfesjonały o bogatej dekoracji snycerskiej. Cennym zabytkiem jest późnobarokowy prospekt organowy z 22-głosowymi organami, wykonanymi przez Józefa Köglera. Rzut poziomy za: Sztuka polska, T. 5, Późny barok, rokoko i klasycyzm - XVIII wiek LITERATURA Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980Nowiński J., Ląd nad Wartą, pocysterski zespół klasztorny, klejnot sztuki Wielkopolski, Warszawa 2007 Sztuka polska, T. 5, Późny barok, rokoko i klasycyzm - XVIII wiek, oprac. zb., Arkady 2016 Strona internetowa: Ląd, kościół Marii Panny i św. Mikołaja, dawny cystersów LĄD Wieś w powiecie słupeckim, położona około 4 km na północ od Zagórowa. Ważny punkt na Szlaku Piastowskim. Pierwsze ślady osadnictwa w Lądzie pochodzą z epoki kamiennej. W VII – VIII w. istniał tu gród strzegący przeprawy przez Wartę, którego rozkwit nastąpił w XII w. Z tego okresu (1136 r.) pochodzi pierwsza pisana wzmianka o grodzie w Lądzie, z którego arcybiskupstwo gnieźnieńskie pobierało dziesięcinę. Upadek grodu w połowie XIII w. zbiegł się z osadzeniem w pobliżu cystersów przez Mieszka III Starego. Przez trzy stulecia był to zakon niemiecki, Polacy byli przyjmowani jedynie jako „półkonwersi” do prac pomocniczych. W 1550 r. ostatni niemiecki opat Lądu został posądzony o kontakty z innowiercami, na skutek czego przeniesiono niemieckich mnichów do opactwa w Henrykowie. Od tego czasu w opactwie lądzkim rezydowali Polacy. W wyniku rozbiorów Polski Ląd trafił pod zabór pruski, a majątki kościelne zostały skonfiskowane. Po zmianach politycznych w 1819 r. i przejściu Lądu pod zabór rosyjski opactwo uległo kasacie. W 1850 r. osadzono tu kapucynów, którzy wyremontowali istniejące budynki i zaczęli prowadzić działalność duszpasterską. Ten pomyślny okres zakończyło powstanie styczniowe i aresztowanie ojca Maksyma Tarejwy, który prowadził działalność konspiracyjną. Wkrótce nastąpiła też likwidacja klasztoru. Po licznych zmianach właścicieli w Lądzie osadzono w 1921 r. salezjanów. W czasie II wojny światowej w latach 1940-41 znajdowało się tutaj więzienie dla polskich księży. Ośmiu z nich zostało w 1999 r. beatyfikowanych przez Jana Pawła II. Od 1952 r. mieści się tutaj Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Salezjańskiego. Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja Biskupa W Lądzie z daleka przykuwa uwagę sylwetka kościoła z górującymi nad okolicą wieżami. Jest to świątynia barokowa, której budowa trwała blisko sto lat. Powstała na miejscu wcześniejszej budowli, która została rozebrana. Przy stawianiu kościoła pracowało wielu architektów. Prace rozpoczął Tomasz Poncino w 1651 r., później w latach 1681–89 Jerzy Catenazzi i Jan Koński realizowali projekt królewskiego architekta J. S. Belottiego. W okresie 1728–35 powstała nawa centralna wg Pompeo Ferrariego, której kopułę ozdobił polichromiami Jerzy Neunhertz. Kościół konsekrowano w 1743 r. Całość wyposażenia pochodzi z okresu budowy świątyni. Znajduje się tu dziewięć ołtarzy z I połowy XVIII w. W prezbiterium znajdują się stalle – jedne z piękniejszych w Polsce. Wykonał je z drewna dębowego i lipowego (figury) ok. 1680 r. cysters Bartłomiej Adrian. Stalle ozdobiono figurami świętych, a w zwieńczeniu umieszczono zrywające się do lotu orły jako symbole modlitwy, natomiast przy wejściu leżące lwy – jako symbole złych mocy deptanych przez zakonników. Zakonnicy zasiadali w stallach w określonym porządku. Miejsce opata znajdowało się pod figurą króla Dawida po prawej stronie, miejsce przeora pod figurą Ezechiasza po stronie przeciwnej. Nad stallami znajdują się cztery obrazy Adama Swacha. Na jednym z nich przedstawiono mnichów modlących się na jutrzni. Wśród nich spaceruje anioł, który zapisuje imiona zakonników w księdze różnymi literami, w zależności od ich gorliwości na modlitwie. Ambona została wykonana przez snycerzy z Rydzyny i Rawicza w 1735 r. Ozdobiono ją postaciami czterech ewangelistów, Ojców Kościoła i św. Bernarda z Clairvaux – założyciela zakonu cystersów. Pod amboną znajduje się późnorenesansowa piaskowcowa płyta nagrobna Zofii Borzemskiej z końca XVI w. pochodząca z pierwotnego kościoła. Warto spojrzeć na inny, późniejszy nagrobek opata Antoniego Łukomskiego z symboliczną figurą Chronosa z 1760 r. Na uwagę zasługują cztery konfesjonały zdobione figurami proroka Dawida, Bolesława Śmiałego, św. Piotra i św. Marii Magdaleny. Piękne organy wykonał zakonnik Józef Koegler w 1743 r. Zostały one zniszczone w czasie I wojny światowej i odbudowane w pierwotnej formie w latach 1923–25. Drukuj Powrót do artykułu27 maja 2019 | 13:04 | bgk | Ląd nad Wartą Ⓒ ⓅTrzech diakonów przynależących do salezjańskiej Inspektorii św. Wojciecha z siedzibą w Pile przyjęło w sobotę 25 maja święcenia kapłańskie. Będą posługiwać w Szczecinie, Bydgoszczy i z obrzędem święceń przewodniczył bp Witalij Krywicki, ordynariusz diecezji żytomiersko-kijowskiej na Ukrainie. Uroczystość zgromadziła blisko 400 osób – dyrektorów wspólnot lokalnych, współbracia z salezjańskich placówek szkolno-wychowawczych i duszpasterskich w Polsce, bliskich neoprezbiterów, a także wszystkich rektor lądzkiego seminarium ks. dr hab. Mariusz Chamarczuk zaznaczył, że są wśród nich formatorzy ze wszystkich etapów formacji, począwszy od rodziców, poprzez proboszczów rodzinnych parafii, przełożonych miejsc praktyk asystenckich aż po profesorów i wykładowców salezjańskich uczelni wyższych, także diakoni z Indii i Sri Lanki studiujący obecnie na uniwersytecie salezjańskim w przedstawienia i polecenia diakonów jako przygotowanych do przyjęcia kapłaństwa dokonał ks. Roman Jachimowicz, prowincjał salezjanów Inspektorii Pilskiej. On również, dziękując biskupowi, rodzicom i formatorom, złożył życzenia neoprezbiterom, podkreślając, że ich kapłaństwo – aby przynosiło owoce – „musi być naznaczone trudem, ofiarnością i poświęceniem”.Nowo wyświęceni salezjanie gotowi są do posługi już jako prezbiterzy. Czekają na nich liczne salezjańskie ośrodki wychowawcze, szkoły i oratoria w parafiach. Kapłańską i duszpasterską służbę rozpoczną w Szczecinie, Bydgoszczy i Łukasz Burnicki SDB został skierowany do pracy wychowawczej w szkołach salezjańskich w Szczecinie, ks. Tomasz Malinowski SDB w parafii św. Marka w Bydgoszczy na Fordonie, a ks. Jakub Marek SDB do sankturaium Maryi Wspomożycielki Wiernych w Czytelniku,cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie! Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz prosimy Cię o wsparcie portalu za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

parafia ląd nad wartą